نگاه ساكت باران به روي صورتم دزدانه مي لغزيد

 ولي ياران نمي دانند كه من دريايي از دردم

 به ظاهر گرچه مي خندم

 ولي اندر سكوتي تلخ مي گريم

ايمان بياوريم به اغاز فصل زرد

و اين منم زني تنها در آستانه ي فصلي زرد

در ابتداي درك هستي آلوده زمين

و ياس ساده و غمناك آسمان

و ناتواني اين دستهاي سيماني

زمان گذشت

زمان گذشت

و ساعت چهار بار نواخت

چهار بار نواخت

امروز روز اول ديماه است

من راز فصل ها را ميدانم

و حرف لحظه ها را مي فهمم

نجات دهنده در گور خفته است

و خاك، خاك پذيرنده اشارتي است به آرامش

زمان گذشت

و ساعت چهار بار نواخت

دركوچه باد مي آيد

دركوچه باد مي آيد

و من به جفت گيري گل ها مي انديش

م به غنچه هائي با ساق هاي لاغر كم خون

و اين زمان خسته ي مسلول

ممنونم  از همه دوستانی که

به این وبلاگ نظر دادند

صداي آب مي آيد مگر در نهر تنهائي چه مي شويند؟

لباس لحظه ها پاك است

چرا مردم نمي دانند كه لادن اتفاقي نيست؟

نمي دانند كه در چشمان دم جنبانك امروز برق آب هاي شط ديروز است؟

چرا مردم نمي دانند كه در گل هاي ناممكن هوا سرد است

خدمت و محبت                                      

اين دو لذت شريف را                          

آفريدگار مهر،    

   گوهر نهاد آدمي شناخته ست.   

                     رهروي شنيد و گفت:                                      

                             (( كار عاشقان پاك باخته است!))

گفتم اي رفيق راه!   

                           يك نگاه مهربان كه از تو ساخته ست.))   

((نرسيده به درخت

كوچه باغي است كه از خواب خدا سبز تر است

 و در آن عشق به اندازه ي پر هاي صداقت آبي است

مي روي تا ته كوچه كه از آن پشت بلوغ سر به در مي آرد

پس،به سمت گل تنهائي مي پيچي

 دو قدم مانده به گل پاي فواره جاويد اساطيرزمان مي ماني

 و ترا ترسي شفاف فرا مي گيرد

 در صميميت سيال فضا خش خشي مي شنوي كودكي مي بيني

 رفته از كاج بلندي بالا

جوجه بردارد از لانه نور و از او مي پرسي

                                                  خانه ي دوست كجاست))

روزي

خواهم آمدو پيامي خواهم آورد

در رگ ها نور خواهم ريخت.

 و صدا خواهم درداد:اي سبد هاتان پر خواب!

سيب اوردم ، سيب سرخ خورشيد

ميرزا حبيب الله رشتي املشي

مشهور به محقق رشتي

ميرزا حبيب الله رشتي  ،فرزند ميرزا محمد علي خان ،نوه جهانگير خان گيلاني قوچاني از دانشمندان و محققان ‌‍و از بزرگترين فقهاي جهان تشيع و يگانه ي دوران بود. پدرانش در اصل اهل قوچان بودند كه در سالهاي آغازين قرن يازدهم به گيلان كو چانده شده و ساكن شدند. ميرزا  به سال 1324ق.در املش ديده به جهان گشودمحمد علي خا ن خوابهائي ديده بود

 كه اين فرزند را از  طلايه داران قرن نشان مي داد او در سالهاي نخستين زندگي حبيب الله در تكاپوي يافتن معلمي دانا  ومومن بود تا فرزندش گامهاي اوليه ترقي را در زاد گاه بپيمايد چنين بود كه حبيب الله نخستين كلمات قرآن را در خانه آموخت وي دوازده ساله بود كه از املش به لنگرود وسپس به رشت عزيمت نمود تا بر اندوخته اش افزوده شده پاسخي در خور پرسشهايش بيابد هيجده  بهار را ديده بودكه به خواست پدر در ميهماني يكي از خوانين منطقه(امين ديوان لاهيجي)حضور يافت. خان حاكم با استفاده از قدرت و نفوذش تصميم به پايمالي حق رعيتي داشت كه با مخالفت شديد شيخ حبيب الله جوان روبرو شد چون نصايح روحاني جوان، كارگر نيفتاد او به نشانه ي اعتراض مجلس مهماني را ترك كرد و از همان روز تصميم به هجرت گرفت شيخ در پي آرماني بلند راه هجرت در پيش گرفت و عازم حوزه ي علميه ي قزوين شداو در قزوين استادي عالي مقام يافت كه شيخ عبدالكريم ايرواني نام داشت و در فقه و اصول نامور بود شيخ هفت سال پياپي از محضر ايشان بهره گرفت در 25 سالگي و با نظر شيخ عبدالكريم ايرواني خود را مهياي سفر به املش نمود وي 4 سال در املش مرجع امور ديني مردم بود سپس شيخ تصميم گرفت به نجف اشرف رفته و در حوزهي علميه ي آن شهر شراب معرفت بنوشد در سال 1263 با همسر و فرزندش محمد راهي نجف شد  ميرزا حبيب الله  پس از مرگ پدرش كه حاكم منطقه ي رانكوه و املش بود به گيلان سفر كرد اما اختلاف برادران بر سر ميراث پدري موجب بازگشت وي به نجف اشرف شد

وفات:

شب پنجشنبه14 جمادي الثاني 1312ق.وي چهره در نقاب خاك كشيد

وپيكرش را در نجف در يكي از حجره هاي صحن مطهر علوي دفن كردند

بازماندگان:

1-آيت الله محمد رشتي،فرزند ارشد كه از معصومه ارباب ،همسر اول ميرزاي رشتي بود وئ در علم و فضل به مراتبي در خور دست يافت و در سال1316ه.ق. به ديار باقي شتافت آرامگاهش در مقبره ي پدر ارجمندش   مي باشد

2- آيت الله شيخ اسما عيل رشتي كه از كلثوم همسر دوم ميرزاي رشتي بود او در كسب دانش كوشيد و در سال 1343به ديدار دوست شتافت

3_ آيت الله شيخ اسحاق رشتي كه از كلثوم همسر دوم ميرزاي رشتي بودكه در نجف اشرف ولادت يافت ابتدا نزد پدر به تحصيل پرداخت و پس ازعمري تحقيق و تدريس در سال 1357 ديده از جهان فرو بست

((  مشاهير گيلان: رضا مظفري ))

قسم به آن ستاره هاي تابناك، كه لحظه لحظه هاي شب نشيني مرا

به عمق موج موج اشك من، به چشم تابناك خويش ديده اند

براي قلب غم گرفته خسته ام تو آخرين تبسمي

چه بي گلايه خوانده ام سرود انتظار را چه عاشقانه ديده ام طراوت بهار را

براي  من فروغ ديده ات براي من

پلي است به سمت آفتاب پلي به سمت روشناي زندگيست

شبم به صبح مي رسد اگر گل اميد تو دوباره باز بشكفد

ميان گريه هاي من اگر فضاي خانه را دوباره پر كند

صداي خنده هاي من!!

                                   وان مواعید که کردی نرود از یادت

                                   نه در چیزی که به آن می نگری

پر كن پياله را

 كاين شراب آتشين،

 ديريست ره به حال خرابم نمي برد!

 اين جام ها كه در پي هم مي شود تهي

 درياي آتش است كه ريزم به كام خويش

گرداب مي ربايدو آبم نمي برد

من، با سمند سر كش و جادوئي از شراب،

 تا بيكران عالم پندار رفته ام

 تا دشت پر ستاره ي انديشه هاي گرم

 تا مرز نا شناخته مرگ و زندگي

  تا شهر ياد ها..........

ديگر شراب هم

 جز تا كنار بستر خوابم نمي برد!

 هان اي عقاب عشق!

از اوج قله هاي مه آلود دور دست

 پرواز كن به دشت غم انگيز عمر من

 آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد....!

آن بي ستاره ام كه عقابم نمي برد!

 در راه زندگي،با اين همه تلاش و تمنا و تشنگي،

 با اين كه ناله مي كشم از دل كه:آب...آب...!

 ديگر فريب هم به سرابم نمي برد!

پر كن پياله را.........................

زیر نم نم بارون برام ترانه ساختی

 تو از عاشقی گفتی چه آسون دل رو باختی

ولی به من نگفتی دلت یه جائی گیره

 نگفتی دستات و یکی دیگه می گیره

                  و بگذار با هم قلب شب پر هجوم را بشکنیم

                                          با هم و با شکوه ودلیر و به آرزوی خورشید

دلت را خانه ی من کن

                     مصفا کردنش با من

                                     به ما درد دل افشا کن 

                                                              مداوا کردنش با من

هر کس که گفت بهر تو مردم

 دروغ گفت

 من راست گفتم من راست گفتم

که از برای تو زنده ام

ش....................................................شدید

ق.....................................................قلبی                                        

هر جا باشی دوست دارم

رفته اي اينك و هر سبزه سبز                                                                            

در تمام دشت سوگواران تواند                                                                

در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد                                

رفته اي اينك آيا باز مي گردي؟     

            چه تمناي محالي خنده ام مي گيرد

چه كسي خواهد ديد مردنم را بي تو

بي تو مردم مردم گاه مي انديشم

خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد

آن زمان كه خبر مرگ مرا از كسي مي شنوي

روي تو را كاشكي مي ديدم

شانه بالا زدنت را بي قيد و

 تكان دادن دستت، كه مهم نيست زياد

و تكان دادن سر را كه عجب!

عاقبت مرد؟ افسوس،افسوس!!

من به خود مي گويم چه كسي باور كرد

گسل جان مراآتش عشق تو خاكستر كرد

اگر فکر می کنی....
اگر فکر مي کني که رفتنت باعث شکستنم مي شود
اگر فکر مي کني که از پس رفتنت اشک مي ريزم
اگر فکر مي کني که با نبودنت لحظه هايم خالي مي شوند
اگر فکر مي کني که هر لحظه دلم براي بوسه هايت تنگ مي شود
اگر فکر مي کني که بي تو مي ميرم
بسيار درست فکر کرده اي
خب تو که مي داني نبودنت را تاب نمي آورم...
پس بمان بمان
كه گر تو بماني بهار خواهد ماند
بمان كه گر تو بماني هَزار خواهد خواند
بمان بهانه بودن
بمان دليل سرودن

به صحرای غمت ای گل از آنم نیست پروائی

 که من مجنون فرهادم تو شیرین وش چو لیلا ئی

 من آن اشکم که از چشمان محنت دیده می ریزم

 تو همچون شبنم پاکی که رخسار گل آرا ئی

 به دست مست من جام تهی از باده ام

 اما به چشم می پرست تشنه تو پر باده مینائی

 منم عاشق که در میدان دیدار تو پنهانم 

 تو معشوق دل مائی به هر چشمی که پیدائی

 تفاوت نیست شب را با سحر ای نقش خورشیدی

چو بر خلقی نهی منت نقاب از چهره بگشائی

 جمال حسن رویت گو بچرخ در مرغزار شعر

 که گلزار سخن از شهریار بی دل آرائی

تو را می خواهم و دانم به کام دل در آغوشت نگیرم
توئی آن آسمان پاک و روشن و من کنج قفس مرغی اسیرم
در این فکرم که در یک لحظه غفلت از این زندان خامش پر بگیرم
به چشم مرد زندانبان بخندم کنارت زندگی از سر بگیرم
در این فکرم من و دانم که هرگز مرا یارای رفتن زین قفس نیست
حتی اگر مرد زندانبان هم بخواهد
دگر بهر پروازم نفس نیست
من آنم که هر صبح کودکی خندد به رویم
کودکی معصوم که با بوسه می آید بسویم
به چشم کودک گریان چه گویم
زمن بگذار و بگذر که من مرغی اسیرم...
که من مرغی اسیرم.
مرغی اسیرم
اسیرم

لحظه ي خداحافظي به سينه ام فشردمت

اشك چشمام جاري شد دست خدا سپردمت

دل من راضي نبود به اين جدائي نازنين

عزيزم منو ببخش اگه يه وقت آزردمت

گفتي به من غصه نخور مي رم و بر مي گردم

همسفر پرستو ها مي شم و بر مي گر دم

گفتي تو هم مثل خودم غمگيني از جدائي گفتي

تا چشم هم بزني مي رم و بر مي گردم

عزيز رفته سفر كي بر مي گردي

چشمونم مونده به در كي بر مي گردي

رفتي و رفت از چشام نور دو ديده اي

ز حالم بي خبر كي بر مي گردي

غمگين تر از هميشه به انتظار نشستم

پنجره ي اميدم و هنوز به روم نبستم

پرستوهاي عاشق به خونشون رسيدن

اما چرا عزيز دل هرگز تو رو نديدن

گفتي به من غصه نخور مي رم و بر مي گردم

همسفر پرستوها مي شم و بر مي گر دم

گفتي تو هم مثل خودم غمگيني از جدائي

گفتي تا چشم هم بزني مي رم و بر مي گردم

عزيز رفته سفر كي بر مي گردي

چشمونم مونده به در كي بر مي گردي

رفتي و رفت از چشام نور دو ديده اي

ز حالم بي خبر كي بر مي گردي

تو را من زهر شيرين خوانم اي عشق

كه نامي خوش تر از اينت ندانم

و گر هر لحظه رنگي تازه گيري

به غير از زهر شيرينت نخوانم

تو زهري زهر گرم سينه سوزي

تو شيريني كه شورهستي از تست

 شراب جام خورشيدي كه جان را

نشاط از تو ،غم از تو مستي از تست

به آساني مرا از من ربودي

درون كوره غم آزمودي

دلت آخر به سرگردانيم سوخت

نگاهم را به زيبائي گشودي

بسي گفتند:(( دل از عشق بر گير

كه نيرنگ است و افسون است  جادوست))

ولي ما دل به او بستيم و ديديم

كه او زهر است اما........ نوش داروست

چه غم دارم از اين زهر تب آلود

تنم را در جدائي مي گدازد

از آن شادم كه در هنگامه مرگ

غمي شيرين دلم را مي نوازد

اگر مرگم به نامردي نگيرد

مرا مهر تو در دل جاوداني است

و گر عمرم به ناكامي سرآيد

تو را دارم كه مرگم زندگاني است

خون چکید از شاخ گل ابر بهاران را چه شد؟

              دوستی کی آمد آخر دوستداران را چه شد ؟                

سردو سنگین کوه می گوید جواب     

                                      خاک خون نوشیده است                                         

من که ازپژمردن یک شاخه گل

وز نگاه ساکت یک کودک بیمار

  وز فغان یک قناری دز قفس

     وز غم یک مرد در زنجیر

 حتی قاتلی بر دار اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرین ایام اشکم در پیاله، زهرو خونم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم